بر خلاف آنچه اهل ظاهر مىپندارند از دنيا جدا نيست و به آن متصل است و بلكه به همان نسبت كه علل ايجابى از علل اعدادى به معلول متصلتر است ، آثار آن جهانى اعمال از آثار اين جهانى اعمال به آنها متصلتر و مرتبطتر است . آخرت بر دنيا محيط است . مردم ارتباط و اتصال و وحدت بين اعمالشان و عكسالعملهاى اعمالشان [ را ] مىبينند ، مثلًا مىگويند : حسين عليه السلام روز سقيفه كشته شد ، اما اتصال و ارتباط بين دو جهان را احساس نمىكنند . خلاصه مقصود از آخرت ممكن است خصوص آثار و عواقب و نتايج آن جهانى اعمال باشد و معنى * ( من اراد الاخرة ) * يعنى آثار نيك آن جهانى اعمال را ، و ممكن است آثار آن جهانى فقط يكى از مصاديق آخرت باشد ، البته مصداق كاملتر و جامعتر ، ولى مفهوم ، اعم است و شامل مطلق عواقب اعمال بوده باشد زيرا در اين جهان هم تا حدى ثواب و عقاب ، پاداش و كيفر هست : * ( وليخش الذين لوتركوا من خلفهم ذرية ضعافاً خافوا عليهم . ) * ايضاً در داستان عبد صالح آمده : * ( و اما الجدار فكان لغلامين يتيمين فىالمدينة . . . فاراد ربك . . . ) * به هر حال ما دو حساب داريم : حساب جزئى و حساب كلى . در حساب جزئى ممكن است يك چيز موفقيت و يا شكست باشد و در حساب كلى برعكس . تسليم به خدا يعنى تسليم به حساب كلى . با يك طرز عمل مىتوان همه حوادث را تبديل به موفقيت مطلق كرد و آن حسابِ اتصال و ارتباط و اخلاص براى خداست . در آنجا ديگر شكستى وجود ندارد ، هر شكستى موفقيت است . انسان بزرگتر از اين است كه خود را به دنيا بفروشد نهجالبلاغه ، جلد اول ، صفحه 97 : و لبئس المتجر ان ترى الدنيا لنفسك ثمناً و مما لك عندا لله عوضاً .